 |
||
|
Un còp èra, bastit dins un trauc perdut, un vilatjon poblat de bufatièrs caputs.
|
||
|
An
sabut far recuolar fòrça e fòrça atacas.
Lors blancas siloetas dins la nuèch an espaurugat tantes e maites
enemics.
An pr'aquò tant val dire cap de potinga (o pauc se'n manca!), ni de druida, mas una arma terribla : lo Bufet
Totes de blanc vestits, lo morre ennegresit, cadun amb un bufet, se meton a tornejar dins la nuèch, l'un darrèr l'autre, del pus vièlh al pus jove, al ritme d'un aire enbriagant. E son partits per una ora, a tornar far de longa los mèmes gèstes e las mèmas paraulas : "E bufa ie al trauc, que n'a ben de besonh" , en bufant dins le trin de darrèr (autrament dich, lo cuol) d'aquel qu'es davant, puèi d'aquel qu'es darrèr. Estranh, avètz dich estranh…Om podriá, en s'i enganant, trapar aquò ridicul ; mas vos diran totes qu'i trapan una força que los reviscola. Per acabar aquel balèti estranh, s'enrotla e se derotla, confrontant las generacions que s'aprometan, d'un còp d'uèlh, de se tornar trobar, mème jorn, mèma ora al mème lòc per la bufatièra que ven.
|
Butats
per l'èime dels aujòls, un còp per an, los Sant
Severinols s'acampan al mièg del vilatge per praticar una dança
extranha. 
